سلام.

عجب فصلیه این بهار... هر لحظه حالش عوض میشه. ولی خوب خیلی قشنگه. این تغییر حالش رو هم به زیباییش می بخشیم!

وقتی خوب فکر کنی میبینی که همه آفریده های خدا قشنگ و بی نقص هستند. این آدما هستن که شاید بعضی وقت ها اون طور که باید, شکرانه به جا نمیارن.

مثلا کی میتونه طبیعت به اون زیبایی رو توی بهار ببینیه و شاکر نباشه؟

یا کی میتونه خنده زیبای یک کودک به وجد اومده رو ببینه و قند توی دلش آب نشه که : خدایا... یعنی این بچه سالم و خندون واقعا مال منه؟خدایا شکرت... 1000 بار شکر به خاط اینکه پسرم سالم و سرحال در کنارمه...

 از خاطرات پارسال چند تا چیز از قلم افتاده بود که الان جا داره یادداشت بشه.

یکی از اون خاطرات، اومدن گروه رستاک یه قزوین بود اونم تو تاریخ 26 خرداد که به دلیل نداشتن عکس از این خاطره دلچسب، از قلم افتاده بود.

و بعدش هم یه روز برفی توی اواخر بهمن ماه که آتیلا هنوز ازش یاد میکنه.

شب عید چند تایی هم عکس توی مهد گرفتیم

با هفت سین مهد

و حاجی فیروز

و

آتیلا در کنار هفت سینی که براش یه دنیا سوال بود...

 روز طبیعت در دل طبیعت!

همیشه خوش باشین...

سلام.

عید هم از راه رسید و بوی بهار رو توی کوچه ها دمید. عید اومد و یه خاطره خوش رو برای من زنده کرد... اومدن یه فرشته کوچولو توی زندگیم..

فرشته ای که معنی ِ عشقو یه طور دیگه بهم نشون داد...

دوستش دارم و براش بهترین ها رو از خدا طلب میکنم.

دوستش دارم و میدونم که اونم دوستم داره و قند تو دلم آب میشه.

دوستش دارم و میخوام همیشه خوشحال ببینمش.

و یه بچه از چی خیلی خوشحال میشه؟؟؟

                                                               ادامه مطلب فراموش نشه...

سلام.

یه جایی خوندم:

روزها و لحظه ها، شکیب از پی یکدیگر میگذرند و ثانیه های عمر سپری میشوند و در پی هر روز خاطره ای باقی میماند...

خاطرات بد را باید به دست فراموشی سپرد..

فراموشی دریاییست که همه چیز در آن غرق میشود.

پس باید خاطرات شیرین را جاودانه نگاه داشت.

خاطرات شیرین... بله

سلام.  

• اردیبهشت کجا؟ آبان کجا؟؟؟؟؟؟ 

نزدیک ۶ ماه میشه که وبلاگ آتیلا به روز نشده! چرا؟ خودمم درست نمیدونم! 

گمونم خیلی مشغول بودم. ولی حالا که فکر میکنم میبینم که مشغول بودن هم دلیل درستی برای پشت گوش انداختن کار به این مهمی نیست. 

کاریه که شده و فقط میتونم به خودم قول بدم که دیگه تکرار نشه. 

.

.

.

سلام.

بعد از ۹ ماه انتظار کم کم به روز موعود نزدیک میشدیم.نمیدونم اسمش غروره یا نه که هیچ وقت جلوی کسی علاقه ام به اونی که توی بطنم در حال رشد بود نشون نمیدادم...

.

.

.

با یکدنیا آرزو وارد اتاق عمل شدم و با اصرار خواستم به جای بیهوشی کامل از بی حسی استفاده کنن تا در لحظه لحظه تولد پسرم هشیار باشم و تلاش متخصص بیهوشی برای اینکه چشمامو ببندم و به خودم آرامش بدم فایده نداشت.

بالاخره............. آتیلا به دنیا اومد... اول به انگشتاش نگاه کردم ...دستها...پاها...نه خدارو شکر همه سر جاشون بودن...خیالم راحت شد... ولی به نظرم رنگ پوستش یکم تیره بود...خوابم گرفت...........خوابم برد.......................